دوربین

این همه قید و بند کافی نیست؟ بس کنید جانم. کم محدودیت و اجبار دور و برمان را گرفته؟ کم مجبورم به ساز شما برقصم؟ من که قول داده‌ام قوانین دست و پا گیر شما را رعایت کنم. لطفا قانون جدید برایم نگذارید. قبول؟

صبح  که می‌خواهم از خانه بیرون بروم مجبورم لباس بپوشم. هوا گرم است و بدن می‌طلبد که همین‌طوری بروم توی خیابان. پای برهنه و شاید هم دست‌ و کمر و این‌ها هم برهنه… شاید هم بیشتر. اما نمی‌شود. زشت است و طبعا آدم آبرو دارد.

یا وقتی توی کوچه همسایه (ببخشید؛ مرد همسایه) را می‌بینم باید لبخند بزنم. سوال: نمی‌شود لبخند نزنم و هدفون را از توی گوشم در نیاورم و عملا طرف را سگ‌محل کنم یا حتی بهش اخمکی بیاندازم؟ پاسخ: نه نمی‌شود. این کار زشت است. خلاف قید و بندهایی است که ما با آن زندگی می‌کنیم.  اگه دو سه روز پشت سر هم با اخم جواب سلام کسی را بدهم بد می‌شود و توی محله مشهور می‌شم به یک آدم گنده دماغ. کاملا واضح است که من نمی‌خواهم گنده دماغ باشم.

شب‌ها باید توی تخت‌خواب بخوابم. موقع رانندگی باید بین خط‌ها رانندگی کنم و وقتی چراغ نارنجی می‌شود به ترمز فکر کنم. اصلا باید سوار ماشین شوم. شما که انتظار ندارید از ماشین استفاده نکنم؟ بدون ماشین و ماشین‌حساب و کامپیوتر و موبایل جدیدم که همیشه به اینترنت وصل است مگر می‌توانم زندگی کنم؟ این هم یک قید و بند دیگر است. باید جایی باشم که به این وسایل حیاتی دسترسی مکفی داشته باشم. من به آب تصفیه‌شده و مغازه و ساعت احتیاج دارم.

از گپ‌ زدن‌های سر میز شام که اجازه دهید هیچ نگویم. آدم هر چه دلش می‌خواهد باید قایم کند. هوس گلابی کرده‌ای اما باید لبخند بزنی و تند تند درباره‌ی هویج و قناری صحبت کنی. طرف مقابل هم هوس شلغم پخته کرده اما لابد درباره‌ی جام جهانی مطالبی را بلغور می‌کند. این‌ها قید و بند نیست؟ این‌ها شش در چهار بودن نیست؟

قبل از خواب باید مسواک بزنم. بعد از خواب باید مسواک بزنم. از روی جدول‌های کنار خیابان نمی‌شود راه بروم و به لبه‌ی خیابان که می‌رسم هم نمی‌توانم شلنگ‌تخته بیاندازم، ضایع است و نسبت به سن آدم می‌گویند طرف کم دارد. تلفن‌ها را باید جواب بدهم. اصلا موبایلم را باید روشن نگه دارم. توی مترو باید مواظب باشم زیاد به پر و پاچه‌ی ملت یا کلیویج‌ها خیره نشوم چون زشت است. حالا شانس آوردیم هیز نیستیم وگرنه این قید و بند حسابی آزار دهنده می‌شد.

درباره‌ی بعضی کارها نمی‌شود با بعضی آدم‌ها صحبت کرد. در حالی که بعضی حرف‌ها را حتما باید به بعضی آدم‌ها بزنی. از طرف دیگر، این قوانین هر لحظه ممکن است تغییر کنند. حرفی را که تا دیروز نمی‌شد بزنی امروز اگر نزنی، به طرف مقابل بر می‌خورد و برعکس، اگر حرفی را که تا دیروز باید می‌زدی امروز بزنی آبروریزی می‌شود. گیج کننده و از آن بدتر محدود کننده نیست؟ باز که دارید آن طوری نگاهم می‌کنید! من که قول داده‌ام حواسم جمع باشد و مطابق قوانین شما صحبت کنم.

با دست غذا خوردن توی یک جامعه‌ی متمدن کار ضایعی است مگر نه؟! خوب. من دلم می‌خواهم بعضی چیزها را بعضی وقت‌ها با دست بخورم. ماکارونی را هورت بکشم و دلم می‌خواهد سس را ته ظرف سالاد لیس بزنم چون حال می‌دهد و ترش و شورش حسابی زبان آدم را خوشحال می‌کند. اصلا لیس زدن حال می‌دهد. اما حیف. نباید جلوی مردم این‌کارها را بکنم. آبروریزی می‌شود. ضایع است. باشد. گوش می‌دهم. با قاشق و چنگال غذا می‌خورم. شلوغش نکنید لطفا.

می‌دانم که زشت است از دختری خوش قامت و زیبا بخواهم که از او عکس نودیتی بگیرم. عکاسی هم تابو است؟ اگر خودش دوست داشته باشد چه؟ خوب. اشکال ندارد. عکس نود نمی‌گیرم. یک وقت فکر نکنید سقف آسمان دارد روی سرمان خراب می‌شود.

اگر به اعتقادات کسی بخندم و یک لیوان آب هم رویش بخورم و بعد هم بگویم زرشگ کار ضایعی است؟  وقتی اعتقادات یک نفر به نظرم خنده دار است چه اشکالی دارد که خنده‌دار بودنش را با خنده‌ای به وسعت همه‌ی دندان‌هایم تایید کنم؟ اشکال دارد. می‌دانم… لطفا این طور نگاهم نکنید.

یک روز هوس کردم پله‌برقی را بر عکس طی کنم. پله بالا می‌آمد و من می‌خواستم از آن پایین برم. دلیل خاصی برای این تمایل شهوت‌ناکم نداشتم. یک آن به نظرم رسید حال می‌دهد آدم پله‌برقی و خودش و چند تا آدم بی‌کار دیگر را سر کار بگذارد. اما بعد منصرف شدم. بیشتر وقت‌ها منصرف می‌شوم. می‌دانید همین قید و بندها هستند که آدم را متمدن می‌کنند.

یواشکی وسط‌های مهمانی‌ها جیم می‌زنم تا تنهایی آهنگ گوش بدهم و با یک بنده‌خدایی در آن سوی اقیانوس‌ (شاید) شطرنج و کلمه‌سازی بازی بکنم. بعد از نیم ساعت که به بزم ماسیده‌ی شبانه بر می‌گردم طوری نگاهم می‌کنید که انگار جنایت کرده‌ام. شاید مهمانی‌تان مضحک بوده که رفتم و کلمه‌سازی کردم… باشد. باشد. باشد. خودم می‌دانم. متمدنانه نیست که آدم یک ملت بزرگ را موقع شام مچل کند و برود کلمه‌سازی کند و کله‌اش را هم موقع موسیقی گوش دادن تکان بدهد. از دور آدم را نگاه می‌کنند و فکر می‌کنند یک چیزیش می‌شود.

توی جمع اگر کم حرف می‌زنم، می‌گویید خودم را گرفته‌ام یا ناراحتم. خودم را رها می‌کنم می‌گویید بازی‌گوش و گستاخ شده‌ام. با مزه‌بازی که در بیاورم می‌گویید آکادمیک سنس او هیومورم شما را کشته است. مجسمه‌ی سکوت می‌شوم و گوشه‌ای می‌نشینم نظاره‌گر، می‌گویید چرا نمک نمی‌ریزم و نطقم کور شده است. از چهارچوب خارج شدم؟ قید و بند و عرف شما را زیر پا گذاشتم ببخشید… دیگر تکرار نمی‌شود.

ای‌میل‌ها را دیر جواب بدهم زشت است. اگر جواب ندهم بی‌مرام هستم. قانون ای‌میل این است: زود جواب بده. زود. زود. زود.  باشه سعی می‌کنم این یکی قانون را هم لحاظ کنم.

از توی باغچه‌ی مردم نباید گل بچینم. زشت است. حتی اگر نیت‌ام خیر باشد و بخواهم بدهمش به یک نفر که خوشحال بشود. خوب باشد. گل توی باغچه‌ی مردم  را هم نمی‌کنم. می‌روم و از گل‌فروشی می‌خرم. اما گل‌فروشی دور است. از جنگل بکنم؟ چیپ و ضایع‌ است. اصلا ولش کنید. خودتان گل هستید، عمرتان عمر گل نباشد.

حالا تو را به خدا من را از جمع‌تان طرد نکنید. من قول داده‌ام. قول داده‌ام که لخت در خیابان‌هایتان راه نروم و جواب لبخندهایتان را با لبخند بدهم. قول داده‌ام که روی پله‌برقی‌هایتان برعکس ندوم و روی جدول خیابان‌هایتان شلنگ تخته نیندازم و از دخترهایتان هم عکس نود نگیرم. قول داده‌ام دیگر. تازه توی مهمانی‌هایتان هم جیم نمی‌زنم که پازل حل کنم. همان‌طور می‌نشینم و همه‌ی حرف‌هایتان را گوش می‌دهم و سرم را به نشانه‌ی لذت بردن مدام تکان می‌دهم و گاهی هم برای این‌که فکر نکنید توی خودم هستم یا تحویل‌تان نمی‌گیرم کلمات قصار تایید‌آمیزی پرتاب می‌کنم. نه برای شما و نه برای هیچ کس دیگر گل از توی جنگل نمی‌چینم و ماکارونی را هورت نمی‌کشم و ته ظرف سالاد را هم لیس نمی‌زنم. خلاصه قول داده‌ام که سعی کنم تا امکانش را دارم توی نظم شیش در چهار شما خودم را جا بدهم. اما لطفا قانون جدیدی برایم نگذارید. این همه قید و بند کافی نیست؟ بس کنید بابا. کم محدودیت و اجبار دور و برمان را گرفته؟ کم مجبورم به ساز جامعه برقصم؟ حالا من هیچ، خودتان خسته نشده‌اید؟